Pożyczyłam ciałko i jestem w siódmym niebie bo przez jakiś czas mam Yakumo w całości! W kwestii koloru raczej ciężko o dopasowanie, ale góra ubrań załatwia sprawę a ja przynajmniej wiem w jakim kierunku iść z szukaniem jego własnego cielska. Szkoda, że volksowe SD13 wpada w żółty odcień bo bym chętnie jedno przygarnęła, a tak muszę poszukać czegoś równie tłuściutkiego i kluskowatego i bardziej różowego

I z Virgila zrobiła się Virgilla

Gdy zaczynałam poznawać świat bjd nałogowo przeglądałam różne dollfowe firmy. Grzebałam na Flickrze, grzebałam na DoA, grzebałam tam gdzie sie dało znaleźć zdjęcia tych lalek. Aż w końcu trafiłam na ten mold. Od tamtego momentu pragnełam wejść w jego posiadanie. Sprawy nie ułatwiał fakt, że była to limitka i dostępna wtedy tylko z drugiej ręki. I tak wiedziałam,że kiedyś będzie moja. Nastawiłam sie na długie zbieranie funduszy i czekanie na dobrą ofertę. W międzyczasie gromadka mi sie rozrastała, nabierałam wprawy w lalkowych sprawach a marzenie o tej lalce nadal pozostawało trudne w realizacji.

Na początku 2011 roku firma zaczęła cykl reedycji poszczególnych moldów. To była dla mnie wreszcie szansa na zdobycie upragnionej lalki. Kwestia tylko kiedy ponownie byłaby na sprzedaż. W czerwcu nadszedł ten moment. Biały kolor bardzo posłużył rzeźbie twarzy i ciału i podkreślił to co najlepsze. Bardzo mnie bolało,że wtedy nie mogłam sobie pozwolić na zakup. Jak na złość oferta wisiała przez tydzień (aż dziwne, reedycje dotąd rozchodziły się po kilku minutach) i tylko mnie wkurzała. Musiałam pogodzić się ze zmarnowaną kolejna szansą. Pocieszeniem było nabycie owej lalki przez moją znajomą. Cieszyłam się,że udało jej się zdobyć taki okaz do swojej kolekcji a jednocześnie zazdrościłam. Zazdrościłam, bo dalej musiałam zbierać fundusze i szukać okazji a z czasem coraz bardziej pragnęłam tego moldu w białym kolorze (co zadania nie ułatwiało).

Znajoma doskonale wiedziała jak bardzo pragnę tej lalki i gdy tylko powiedziała,że chce sprzedać swojego białego kruka nie mogłam pozwolić by kolejna szansa przeszła koło nosa. To już była by złośliwość losu! Na szczęście los był łaskawy i ostatniego dnia grudnia zostałam jego nową właścicielką. To był zdecydowanie jeden z przyjemniejszych sposobów na zakończenie roku. Nie ma nic przyjemniejszego niż zrealizowanie marzenia.

Teraz, po dwóch latach mam własnego Chroma i niesamowicie mnie to cieszy. Jeszcze długa droga przed nami nim osiągnie odpowiedni wizerunek, ale będzie to bardzo przyjemna droga.

Minął rok od kiedy zamówiłam swoją pierwszą lalkę. To dużo czasu, wiele się zmieniło przez te dwanaście miesięcy. Zrozumiałam jak wiele frajdy sprawia mi projektowanie i szycie. Przy robieniu zdjęć wyrobiłam sobie nawyk dbania o najdrobniejsze szczegóły. Pokochałam lalki i znalazłam wreszcie pasję, która pochłonęła mnie w całości.
Dzięki uprzejmości Fraill wiem,że moja przygoda z MSD kończy się na tym co posiadam. No, chyba że Soom zrobi coś co mnie zachwyci w  tym rozmiarze ;)Miałam możliwość goszczenia u siebie kilka jej lalek formatu SD. Teraz wiem, ile radości sprawia taki klocek żywicy. Lubię moich chłopców,ale właśnie, to są chłopcy. Odpowiadają wiekowo 13-14 latkom. A SD ma rysy twarzy i ciało dorosłej osoby, bardziej mnie to przyciąga i fascynuje.
Dzięki Fraill mogłam również przez jakiś czas cieszyć się Chromem we własnym domu. Uwielbiam ten aspekt dollfowania, znamy się na tyle by zaufać sobie i "wypożyczyć" lalkę na kilka dni. Dzięki temu przed podjęciem decyzji o zakupie można dany model przetestować w domowym zaciszu. Ta opcja znacznie mi pomogła i teraz wiem, że własny Chromacz to lalkowy wydatek nr jeden na najbliższe kilka miesięcy.
A na koniec najważniejsze. Przez ten miniony rok od kiedy zamówiłam Borysia moja gromadka rozrosła się do sztuk trzech. Nie wiem kiedy to się stało, nie wiem jak. Wiosną spontanicznie zakupiłam soomowego kociaka, miesiąc temu dotarło ciałko dla Virgila (też kupione pod wpływem impulsu, ale zdobycie soomowego ciałka na rynku wtórnym graniczy z cudem, to fakt ten mnie rozgrzesza...).
Niestety, długo moją gromadką się nie nacieszyłam. Bory już od czerwca mnie powoli zaczynał irytować. W firmowym makijażu jest nijaki, jest poprawny, ale mdły. Na braci od początku miałam pomysł, są w 100% wymyśleni przeze mnie.  Riskal nawet do końca nie otrzymał zaplanowanej stylizacji... Jego ciałko przy kociakach jest kanciaste i przytłaczające, bracia przy nim to wiotcy, smukli chłopcy, Boryś taki nie jest. Długo się wahałam przed podjęciem tej decyzji. Na zmianę chciałam go sprzedać by po chwili spojrzeć na tą smutną minkę i stwierdzić,że to nie czas. Dopiero goszczenie Chroma ułatwiło mi podjęcie decyzji. Nadal lubię mojego lutsowego chłopca, ale nie jest to już takie lubienie jak na początku. Trzymanie go z sentymentu też mija się z celem- po co ma się kurzyć skoro przestał wychodzić mi dobrze na zdjęciach.
Trochę mi smutno, ale kiedyś musiał nastąpić moment sprzedaży pierwszej lalki i chyba każdy w tym hobby przeżywa coś podobnego w takiej sytuacji. Może ktoś inny go pokocha a mnie przybliży to do zrealizowania największego lalkowego marzenia...

Korzystając z faktu,że kilka dni temu dotarły do mnie buciki dla Amona a Fraill pożyczyła chromowych oczu naszła mnie wena do popełnienia kilku zdjęć. Młody ciągle sprawia mi problem ze swoim wyglądem-nie jest to jego docelowy wizerunek, ale metodą prób i błędów powoli zmierzam ku zamierzonemu efektowi. Póki co, Amon prezentuje się tak:







Przy okazji zgrywania zdjęć usłyszałam od koleżanki,że moich chłopców stylizuję na...dziewczynki! Doprawdy, nie wiem gdzie ona widzi ten pierwiastek żeński w mojej gromadce.